ครั้งแรกที่ฉันถูกเลิกจ้าง ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นโชคร้าย
ครั้งที่สอง ฉันพูดแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว
สิบปี การถูกเลิกจ้างสองครั้ง ห่างกันเกือบจะห้าปีเป๊ะๆ – ราวกับว่าจักรวาลได้ตั้งเวลาไว้ เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าฉันกำลังตั้งใจอยู่
ครั้งที่สองมันต่างออกไป
ไม่ใช่เพราะมันเจ็บปวดกว่า แต่เพราะฉันแก่ขึ้น เพราะฉันเคยสร้างตัวใหม่มาแล้วครั้งหนึ่ง และฉันรู้ดีว่ามันใช้เวลานานแค่ไหน ต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง และการเริ่มต้นใหม่มันเหนื่อยแค่ไหน และนี่ฉันก็กำลังเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ฉันทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้กระทั่งจากระหว่างทาง
ฉันจองเที่ยวบิน – ฉันต้องเคลื่อนไหว ฉันไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ – แต่ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงชั่วคราว การรีเซ็ต ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้ พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่
ดังนั้นฉันจึงสมัครงานจากประตูขาออก จากห้องพักโรงแรมในเมืองที่ไม่เคยไปมาก่อน จากโต๊ะคาเฟ่ที่มี Wi-Fi แย่ๆ และกาแฟที่ดื่มยังไม่หมด
ในช่วงสองสามสัปดาห์แรก มีการสัมภาษณ์ ไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะรู้สึกว่ายังมีบางอย่างกำลังดำเนินไป
จากนั้นการตอบกลับก็ช้าลง แล้วก็หยุดไป
อีกเมืองหนึ่ง การสมัครอีกครั้ง อีกสัปดาห์ของการตรวจสอบอีเมลทุกเช้า โดยหวังว่าวันนี้จะแตกต่างออกไป
มันไม่ต่าง
ความเงียบนั้นมีน้ำหนัก มันไม่ใช่แค่การปฏิเสธ – มันคือการไร้ตัวตน ความรู้สึกที่คุณส่งชิ้นส่วนของตัวเองออกไปในโลก แต่ไม่มีใครแม้แต่จะหันมามอง
ฉันจึงเคลื่อนที่ต่อไป
ไม่ใช่เพราะฉันมีแผน แต่เพราะการอยู่นิ่งๆ รู้สึกแย่กว่า
หกเดือนผ่านไปแบบนั้น – จากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่ง ไม่มีตารางเวลาที่แน่นอน ไม่มีจุดหมายที่ต้องไปถึง แค่ที่ต่อไป และที่ถัดไป
ฉันยังไม่รู้ตัว แต่มีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ